Σε κάθε γειτονιά, παλιά αλλά και σήμερα, υπήρχε πάντα κάποιος που τα υπόλοιπα παιδιά τον είχαν για τις αγγαρείες και αυτός τις δεχόταν για να παραμένει στην παρέα. Κάπως έτσι λειτουργεί και ο δήμος Καβάλας. Επειδή ο Μουριάδης δεν μπορεί να προβάλει ουσιαστικό έργο, προσπαθεί να πάρει στα χέρια του υποθέσεις που κοστίζουν στον δήμο, αρκεί να ικανοποιήσει όσους πιστεύουν ότι «ο δήμος είναι για όλα». Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Καλαμίτσα και η Παναγούδα. Και στις δύο περιπτώσεις ο δήμος αναλαμβάνει τη συντήρηση και την προστασία των χώρων, απαλλάσσοντας την ΕΤΑΔ και τον e-ΕΦΚΑ από τις υποχρεώσεις τους ως ιδιοκτήτες. Και στις δύο περιπτώσεις, ο δήμος δεν κέρδισε τίποτα. Στην Καλαμίτσα, μάλιστα, με δήμαρχο τον Μουριάδη, έβγαλε μόνος του τα μάτια του, αποδεχόμενος την ΕΤΑΔ ως ιδιοκτήτη της περιοχής. Στην Παναγούδα, δεν μπορεί ούτε να την εκμεταλλευτεί οικονομικά, αφού αποδέχθηκε τους όρους του e-ΕΦΚΑ να μη λειτουργήσει ούτε καφέ ούτε αναψυκτήριο. Ο δήμος απλώς πληρώνει και απασχολεί εργαζόμενους για τον καθαρισμό και των δύο περιοχών.