Η πρώτη πρόεδρος του συλλόγου «Μονόπετρο», Μαρία Βαμβούρη, επιμένει να γράφει για την παραλία πίσω από τον προσήνεμο μόλο του λιμανιού «Απόστολος Παύλος» με το συναίσθημα και όχι με τη λογική. Λέει λοιπόν:
«Ο Σύλλογός μας γεννήθηκε από μια ανάγκη απλή και βαθιά: να προστατεύσουμε, να φροντίσουμε και να αναδείξουμε τη μικρή παραλία του ιστορικού όρμου της Παναγίας και τον χώρο που την αγκαλιάζει, απέναντι από το αναλλοίωτο και αγέρωχο Μονόπετρο. Έναν τόπο που δεν είναι απλώς χώρος, αλλά μνήμη.
Σχεδόν αμέσως μετά την ίδρυσή του, βρεθήκαμε μπροστά σε μια ειρωνεία της τύχης: μάθαμε ότι αυτή η αγαπημένη παραλία προορίζεται να παραχωρηθεί για είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια σε ιδιώτη. Έργα μεγάλα και ακριβά, τα οποία όμως, κατά τη γνώμη μας, απειλούν να αλλοιώσουν οριστικά την ταυτότητα ενός χώρου που μέχρι σήμερα παραμένει ανθρώπινος, απλός, ανοιχτός».
@ Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να κάνουν το μπάνιο τους όλοι αυτοί που προτιμούν τη συγκεκριμένη παραλία μέσα στη μπίχλα και όχι σε οργανωμένη παραλία. Εντάξει, όλοι δεν θέλουν να κάνουν το μπάνιο τους σαν χίπιδες· κάποιοι θέλουν τις ανέσεις μιας οργανωμένης κατάστασης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα απαγορεύσει κανείς σε άλλους να κολυμπούν ελεύθερα.