Τελικά στην Καβάλα δεν χρειάζεται να πέσει ολόκληρο κτίριο για να καταλάβουμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Αρκεί να πέσει ένα μπαλκόνι. Τότε θυμάται ο Δήμος ότι υπάρχουν επικίνδυνα κτίρια και αναζητά τη βοήθεια του ΤΕΕ. Επτά χρόνια τώρα όμως πόσα από αυτά τα κτίρια έχουν καταγραφεί, πόσα έχουν χαρακτηριστεί επικίνδυνα και κυρίως πόσα έχουν αντιμετωπιστεί; Γιατί η διοίκηση Μουριάδη φαίνεται να λειτουργεί με τη λογική «πρώτα να πέσει και μετά βλέπουμε». Ευτυχώς που δεν περιμένουμε να γίνει το χειρότερο για να κινητοποιηθούμε.
@ Ο Σωτήρης Λαζαρίδης είπε το αυτονόητο: το δύσκολο δεν είναι μόνο να διαπιστώσεις ότι ένα κτίριο είναι επικίνδυνο. Το δύσκολο είναι τι κάνεις μετά. Και εδώ αρχίζουν τα ωραία. Ιδιοκτήτες, συνιδιοκτήτες, οικονομικές αδυναμίες, άδειες, κατεδαφίσεις και ένας Δήμος που πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσει αν διοικεί ή απλώς καταγράφει προβλήματα. Γιατί μέχρι τώρα η δημοτική αρχή έχει αποδείξει ότι είναι εξαιρετική στην καταγραφή των προβλημάτων. Στη λύση τους κάπου δυσκολεύεται.
@ Και επειδή στην Καβάλα έχουμε πλέον συνηθίσει τις εκκρεμότητες που ενηλικιώνονται, στο ίδιο έργο και η «πεσμένη γέφυρα». Χρόνια ολόκληρα βρίσκεται εκεί, σαν μνημείο διοικητικής αδυναμίας. Άλλοι συζητούν αν πρέπει να κατεδαφιστεί, άλλοι τι θα γίνει με την περιοχή και οι πολίτες περνούν δίπλα της και αναρωτιούνται μέχρι πότε θα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο του «θα δούμε».
@ Για τους κυκλικούς κόμβους πάλι, ας μην τους κάνουμε και πανάκεια. Επειδή στην Καβάλα έχουμε μάθει να λύνουμε τα προβλήματα με κυκλικές συζητήσεις, δεν σημαίνει ότι κάθε κυκλοφοριακό πρόβλημα λύνεται με έναν κυκλικό κόμβο. Χρειάζεται μελέτη, σχεδιασμός και κυρίως κάποιοι να ξέρουν πού θέλουν να οδηγήσουν την πόλη.