Ένα ακόμη μεγάλο θέμα της συζήτησης στο προχθεσινό δημοτικό συμβούλιο του δήμου Καβάλας ήταν η ενεργειακή κοινότητα που λέει ότι θα κάνει ο Μουριάδης πάνω στην Λημνιά. Με αφορμή τοποθετήσεις του δημάρχου και της αντιπολίτευσης, τέθηκε εκ νέου το ζήτημα της βιωσιμότητας του εγχειρήματος. Ο Χρυσανίδης, όπως μεταφέρθηκε, εμφανίστηκε ιδιαίτερα επιφυλακτικός ως προς τους αριθμούς που ακούγονται για το μέγεθος της μονάδας, τον αριθμό των ωφελούμενων και τα προσδοκώμενα έσοδα. Στη συζήτηση που είχα μαζί του ραδιοφωνικά τονίστηκε ότι δεν υπάρχουν ακόμη επαρκώς τεκμηριωμένα στοιχεία για το πραγματικό κόστος εγκατάστασης, μεταφοράς ρεύματος, διαμόρφωσης του χώρου, τοποθέτησης πάνελ και απόσβεσης της επένδυσης.
@ Ειδικά για τη χρηματοοικονομική διάσταση, η συζήτηση κινήθηκε με έντονο σκεπτικισμό. Όπως ειπώθηκε, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως ώριμο ένα έργο όταν δεν έχει παρουσιαστεί καθαρά η χρηματοοικονομική μελέτη, δεν είναι σαφές αν η μονάδα θα είναι 9 MW ή 18 MW, δεν έχει υπολογιστεί αξιόπιστα ποιο θα είναι το τελικό καθαρό όφελος και την ίδια ώρα γίνεται λόγος για παροχές σε 600, 1.000 ή ακόμη και 2.500 οικογένειες. Η βασική αίσθηση που μεταφέρθηκε είναι ότι το σχέδιο παραμένει «ένα συνεφάκι» και όχι ένα πλήρως τεκμηριωμένο έργο έτοιμο να υλοποιηθεί.
@ Μάλιστα, η κριτική εντάθηκε όταν τέθηκε το ερώτημα γιατί ένας Δήμος που -όπως ο ίδιος ο δήμαρχος υποστηρίζει- έχει ήδη πετύχει σημαντική οικονομία στην ενέργεια, χρειάζεται να επιβαρύνει τις επόμενες γενιές με ένα μεγάλο οικονομικό βάρος για ένα τόσο αβέβαιο ακόμη εγχείρημα. Η σκέψη που κυριάρχησε ήταν ότι δεν μπορεί να μπαίνει ο Δήμος σε μακροχρόνιες υποχρεώσεις, χωρίς να έχει πρώτα αποδείξει με απόλυτα καθαρούς αριθμούς ότι το όφελος θα είναι πραγματικό, σταθερό και ανώτερο από το κόστος.
@ Στο τελευταίο μέρος της συζήτησης τέθηκε και πάλι το ζήτημα της θεσμικής συμπεριφοράς του δημάρχου απέναντι σε παλαιότερες διοικήσεις και συγκεκριμένα αναφορές σε πρόσωπα όπως η κυρία Τσανάκα. Η κριτική που ασκήθηκε ήταν ότι, αν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία ή καταγγελίες για το παρελθόν, αυτά πρέπει να λέγονται δημόσια, μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο και με πλήρη σαφήνεια, και όχι να υπονοούνται μέσα από υπαινιγμούς ή προσκλήσεις του τύπου «ελάτε στο γραφείο μου να σας πω». Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, τέτοιες πρακτικές αγγίζουν τα όρια της συκοφαντίας όταν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα και δημόσια τεκμηριωμένα δεδομένα.