Σαν ντόμινο, και ο Μουριάδης, μαζί με τον πρόεδρο του ΔΗΠΕΘΕ Λάκη Γρανά και την καλλιτεχνική διευθύντρια, φρόντισαν να ακυρώσουν όλους τους προηγούμενους προέδρους και καλλιτεχνικούς διευθυντές. Τώρα, το ΔΗΠΕΘΕ, στα χέρια της κυρίας Βαμβακά, δήθεν μπήκε στον δρόμο της «εξωστρέφειας» και της «εκπροσώπησης» της περιφέρειας στα πολιτιστικά.
@ Και όμως, ξεχάστηκε ακόμη και ο Γκόνης, που κάποτε ο Μουριάδης έπινε νερό στο όνομά του, όπως και η ίδια η Βαμβακά, που ήρθε ως δήθεν συνέχειά του – μόνο που τώρα την απαρνήθηκαν όλοι και την ανακήρυξαν «νέα αρχή».
@ Προχθές στήθηκε ολόκληρο σκηνικό παραπλάνησης, για να αποθεώσουν οι Μουριάδης και Γρανάς τη Βαμβακά και να τη λανσάρουν ως μοναδική επιλογή – άσχετα αν γίνει ή όχι ο προβλεπόμενος διαγωνισμός για τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Ο Μουριάδης, πειραγμένος από το κάζο με την Αποκεντρωμένη, που πρώτα αρχειοθέτησε και μετά ακύρωσε τελείως την απόφαση για τριετή παράταση της θητείας της Βαμβακά, έσπευσε να τη στηρίξει με… ψέματα. Δήλωσε ο δήμαρχος, γεμάτος στόμφο: «Η σημερινή συνεργασία επιβεβαιώνει τη δυναμική που έχει προσδώσει η κ. Βαμβακά στο ΔΗΠΕΘΕ, με τόλμη, εξωστρέφεια και έμπνευση. Το έργο της μιλάει από μόνο του». Και φυσικά, ευχαρίστησε και την Εθνική Λυρική Σκηνή, για τη στήριξη στους δημιουργούς της… περιφέρειας.
@ Ας τα πάρουμε από την αρχή, κύριε Μουριάδη. Αν μόλις τώρα, το 2025, ανακαλύψατε ότι το ΔΗΠΕΘΕ υπάρχει και πριν από το 2019, καλό θα ήταν να ρωτήσετε τον πολιτικό σας «πατερούλη», τον Σιμιτσή. Γιατί η Εθνική Λυρική Σκηνή είχε έρθει στην Καβάλα ήδη από το 2011, επί Αμπαζή και Σιμιτσή. Εκτός αν σας βολεύει η λήθη.
@ Και ενώ ο πρόεδρος του ΔΗΠΕΘΕ παριστάνει τον όψιμο καλλιτέχνη, ακυρώνοντας τους προκατόχους του, στήνει τον εαυτό του στο βάθρο. Έχει για μήλο της καλλιτεχνικής του αμαρτίας την Εύα, που τον έσυρε σε υπερβολές και μεγαλοστομίες – παραγνωρίζοντας ανθρώπους που τίμησαν την ίδια ακριβώς θέση πριν από εκείνον.
@ Και ποια είναι η πιο «επαναστατική» φιγούρα; Η ίδια η Εύα Βαμβακά-Οικονόμου. Με περισσή αλαζονεία, δήλωσε ότι «η συνάντησή μου με την Εθνική Λυρική Σκηνή και το αθηναϊκό κοινό είναι μια πολυπαραγοντική εξίσωση. Μια εξίσωση που χρειάζεται έμπνευση, ελευθερία, τόλμη και πίστη στον λόγο και στη συλλογική πράξη». Εντυπωσιακά λόγια, που όμως αδειάζονται από την ίδια, τη στιγμή που αρνείται να συμμετάσχει σε νέο διαγωνισμό. Γιατί; Γιατί φοβάται τη σύγκριση. Προτίμησε τη θαλπωρή του «διορισμένου» ρόλου, την ασφάλεια της πολιτικής αγκαλιάς του Μουριάδη και του Γρανά.