@ Όσο ο πρόεδρος της ΔΕΥΑΚ, Απόστολος Χρόνης, δεν αισθάνεται την πίεση του σωματείου των εργαζομένων, καλά κάνει και το αντιμετωπίζει με τον τρόπο που το αντιμετωπίζει. Δεν καταλαβαίνω, όμως, τι ακριβώς επιδιώκει ο πρόεδρος του σωματείου, κ. Ασλανίδης, όταν ζητά να συνομιλήσει με έναν άνθρωπο που δεν δείχνει καμία διάθεση να το κάνει.
Αν ο κ. Ασλανίδης ενδιαφέρεται να διεκδικήσει τη διοίκηση της ΔΕΥΑΚ, μπορεί να το κάνει στις εκλογές του 2028, εφόσον επιλέξει να συμμετάσχει στον αυτοδιοικητικό στίβο. Αν, όμως, πραγματικά τον ενδιαφέρει η προάσπιση των συμφερόντων των εργαζομένων, τότε θα πρέπει να αναζητήσει άλλους τρόπους πίεσης προς τη διοίκηση.
Και ένας από αυτούς είναι η απεργιακή κινητοποίηση. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον να βρουν ευήκοα ώτα. Οι διεκδικήσεις δεν κερδίζονται με παρακάλια και ανακοινώσεις, αλλά με οργανωμένο και αποφασιστικό αγώνα. Μήπως, τελικά, κάποιοι έχουν ξεχάσει ότι τα εργασιακά δικαιώματα κατακτώνται και με απεργίες;