Ο Χρυσανίδης σωστά μίλησε για τις μελέτες που μένουν στα συρτάρια. Στον Δήμο Καβάλας πλέον έχουμε τόσες μελέτες που σε λίγο θα χρειαστεί να γίνει άλλη μία μελέτη για να καταγράψει τις προηγούμενες μελέτες. Έργο μπορεί να μην έχουμε, αλλά από χαρτί… άλλο τίποτα.
@ Το ίδιο συμβαίνει και με τη δημοτική περιουσία. Κτίρια, εγκαταστάσεις και ακίνητα μένουν αναξιοποίητα και ο Δήμος συνεχίζει να ψάχνει λεφτά από το κράτος. Μα είναι δυνατόν να έχεις περιουσία και να την αφήνεις να κάθεται; Εκτός αν το σχέδιο είναι να την αφήσουμε τόσα χρόνια κλειστή, ώστε όταν αποφασίσουμε να την αξιοποιήσουμε να χρειάζεται πρώτα αρχαιολογική ανασκαφή.
@ Και φτάνουμε στο «Αντιγόνη Βαλάκου». Ο Χρυσανίδης είπε το αυτονόητο: όπου μπαίνει κόσμος, και ιδιαίτερα παιδιά, η ασφάλεια δεν είναι διακοσμητική λεπτομέρεια. Πυρασφάλεια, άδειες και προσβασιμότητα δεν είναι πράγματα που τα θυμόμαστε όταν ανοίγει η αυλαία. Πρώτα εξασφαλίζουμε ότι το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει και μετά σηκώνουμε την αυλαία. Δεν κάνουμε το αντίθετο.
@ Για την Καλαμίτσα, πάλι τα ίδια. Μισές λύσεις, φωτογραφίες, ανακοινώσεις και πανηγυρισμοί. Η παραλία όμως παραμένει εκεί και περιμένει πραγματικό σχέδιο. Η Καλαμίτσα δεν χρειάζεται άλλη επικοινωνιακή φιέστα. Χρειάζεται δουλειά. Και κυρίως χρειάζεται κάποιον να ξέρει πού θέλει να την οδηγήσει.