Ο δήμαρχος Δοξάτου Γιώργος Βογιατζής περιέγραψε μια πραγματικότητα που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική ανάλυση για να καταλάβει κανείς πού οδηγεί. Άδειος τόπος, προβλήματα στις υποδομές, αγροτικός τομέας σε κρίση, ελλείψεις στην υγεία και δημότες που πληρώνουν ακριβά ακόμη και το νερό. Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί τα χωριά αδειάζουν. Προφανώς περιμένουμε από τους κατοίκους να μείνουν στον τόπο τους από… πατριωτισμό.
@ Εντυπωσιακό πάντως είναι το θέμα του νερού. Ο Δήμος Δοξάτου υποστηρίζει ότι επιβαρύνεται με το κόστος άντλησης και διαχείρισης, ενώ από τις πηγές της περιοχής υδροδοτούνται και όμοροι δήμοι. Αν πράγματι συμβαίνει αυτό, τότε έχουμε το ελληνικό παράδοξο στην πιο καθαρή του μορφή: άλλος έχει το νερό, άλλος το καταναλώνει και ο κάτοικος του Δοξάτου πληρώνει τον λογαριασμό.
@ Και εδώ χρειάζεται μια σοβαρή κουβέντα μεταξύ των δήμων και όχι άλλες δημόσιες σχέσεις, χειραψίες και φωτογραφίες. Το νερό δεν είναι πολιτικό λάφυρο ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται με τη λογική «βλέπουμε και κάνουμε». Αν υπάρχει άνιση κατανομή του κόστους, πρέπει να διορθωθεί. Αν δεν υπάρχει, κάποιος πρέπει να το εξηγήσει στους δημότες.
@ Η υπόθεση του δήμου Δοξάτου που διεκδικεί να πάρει μέρος του νερού από το Κεφαλάρι από τον δήμο Καβάλας βρίσκεται στα δικαστήρια και για να δούμε πότε θα βγει κάποια απόφαση για την ορθότερη διαχείριση του.
@ Στα Τενάγη των Φιλίππων συνεχίζεται η γνωστή ιστορία με τα θυροφράγματα. Ανοίγουν για κάποιους, κλείνουν για κάποιους άλλους και στο τέλος όλοι έχουν δίκιο… μέχρι να έρθει η επόμενη πλημμύρα ή η επόμενη ανάγκη για άρδευση. Εδώ χρειάζεται μόνιμη λύση και όχι διαχείριση της τελευταίας στιγμής.
@ Ακόμη πιο σοβαρό είναι το θέμα της υγείας. Ένας γιατρός και δύο νοσηλεύτριες μέχρι το μεσημέρι δεν συνιστούν ακριβώς σύγχρονη πρωτοβάθμια φροντίδα. Και όταν για ένα απλό περιστατικό ο κάτοικος πρέπει να πάρει τον δρόμο για το νοσοκομείο, τότε η περιφέρεια δεν εγκαταλείπεται απλώς δημογραφικά· εγκαταλείπεται και πρακτικά.
@ Ο δήμαρχος μίλησε και για Κέντρο Υγείας, αξιοποιώντας πόρους κληροδοτήματος που προορίζονταν αρχικά για νοσοκομείο. Μακάρι να προχωρήσει. Γιατί στην Ελλάδα έχουμε πλέον αποκτήσει ειδικότητα: βρίσκουμε τα κληροδοτήματα, βρίσκουμε τα ακίνητα, βρίσκουμε τις μελέτες και μετά ψάχνουμε ποιος θα πάρει την απόφαση.
@ Όλο το ακίνητο πάνω από το πρώην πρατήριο καυσίμων «36-60» απέναντι από την πιάτσα «Νάννου» είναι κληροδότημα στον δήμο Δοξάτου που ενώ έχουν περάσει δεκαετίες δεν μπόρεσε να το αξιοποιήσει λόγω των δεσμεύσεων που υπάρχουν όπως με τα χρήματα από την πώληση να δοθούν για να γίνει νοσοκομειακή μονάδα. Κάτι φυσικά δύσκολο και το βλέπω να μένει για πολλά ακόμη χρόνια στη σημερινή του κατάσταση.
@ Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: αν θέλουμε να κρατήσουμε κόσμο στον τόπο, δεν αρκούν οι δηλώσεις περί ανάπτυξης. Χρειάζονται δουλειές, δρόμοι, νερό, υγεία και υποδομές. Δηλαδή πράγματα πολύ λιγότερο φωτογενή από μια πολιτική εκδήλωση, αλλά πολύ περισσότερο χρήσιμα για τους πολίτες.