Η προεδρία του Μπάμπη Δράκου δεν φημίζεται για την δημοκρατική της λειτουργία. Ήταν μια μοναχική πορεία χωρίς τη συμμετοχή των υπολοίπων μελών της νομαρχιακής τα οποία υπέκυψαν αδιαμαρτύρητα τα περισσότερα στα θέλω του ενός.
@ Αν επιθυμούν στην ΝΔ να μη ζήσουν πάλι τον παραγοντισμό του Δράκου και επιθυμούν να λειτουργεί η ΔΕΕΠ δημοκρατικά τότε πρέπει να βρουν ένα πρόσωπο που συγκεντρώνει αυτά τα χαρακτηριστικά και να μην πιστεύει στην αλαζονεία του ενός.
@ Προβλήματα υπάρχουν και στην νομαρχιακή του ΣΥΡΙΖΑ την οποία ελέγχουν άτομα που δεν πρόσκεινται στον νέο αρχηγό και προσπαθούν να στήσουν ένα “μαγαζί” που θα στηρίζει τις απόψεις των “γερόντων” του κόμματος ή της “ομπρέλας” που πιστεύουν σε ένα σκληρό αριστερό κόμμα.
@ Αυτός που δεν ξέρει με ποίους να πάει είναι ο συντονιστής του κόμματος Κώστας Μορφίδης ο οποίος είναι αποσπασμένος άρα εξαρτημένος εργασιακά από το κόμμα και αμφιταλαντεύεται με ποίους να πάει και ποίους να αφήσει. Φυσικά θα αναγκασθεί να πάρει σύντομα μια απόφαση για το τι θα κάνει γιατί ο Κασσελάκης θέλει καθαρές λύσεις.
@ Αυτό όμως που φαίνεται είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι σε λίγο ένα ενιαίο κόμμα. Φαίνεται ότι θα
σπάσει στα δύο και όποιος επιβιώσει, επιβίωσε.
@ Πάω πάλι να σας δώσω μια νέα ανάρτηση που έκανε ο Βασίλης Τραιφόρος και αυτή τη φορά ασχολείται με την αποχή και γράφει. “Αποχή Λαμβάνοντας αφορμή από την μεγάλη αποχή στις πρόσφατες εκλογές,θυμήθηκα το μυθιστόρημα του
εξαίρετου Πορτογάλου νομπελίστα Ζοζέ Σαραμάγκου ” ΠΕΡΙ ΦΩΤΗΣΕΩΣ”. Τι θα συμβεί γράφει όταν το λευκό είναι πάνω από το 80% και υπάρχει κενό εξουσίας; Ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη για να την εκβιάσουν και να βρουν τον υποκινητή αυτής της κατάστασης. Όμως ο πληθυσμός της πόλης ξύπνα και ανακαλύπτει τις αξίες της συλλογικότητας,
αλληλεγγύης,της προσωπικής ευθύνης. Δηλαδή αποκτά κοινωνική συνείδηση.
Μακάρι να γινόταν αυτό (κοινωνική συνείδηση) στην πατρίδα μας όπως στα μυθιστορήματα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Με την αποχή δεν μεγαλώνει ούτε βαθαίνει η Δημοκρατία, αλλά μικραίνει, στενεύει και πριονίζεται”.
@ Ναι αυτό συμβαίνει γιατί ο καθένας που δεν συμμετέχει βολεύεται με ένα “όλοι ίδιοι είναι” και τελειώνει. Απεκδύεται την ατομική του ευθύνη και να ζητήσει με τη ψήφο του να αλλάξουν τα κακώς κείμενα και εκεί τελειώνει αφήνοντας αυτούς που κατηγορεί να διοικούν τον τόπο.
@ Γρήγορα τον βλέπω να πηγαίνει στο σπίτι του τον Δημήτρη Καιρίδη που μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου και την επίσκεψη του Μακάριου Λαζαρίδη ακόμη δεν του απάντησε τι θα κάνει με την λειτουργία της δομής φιλοξενίας των μεταναστών.