@ Ο πρόεδρος του Ζυγού έδωσε ιδιαίτερη έμφαση και στο ουσιαστικό μέρος του προβλήματος. Όπως εξήγησε, ο ένας άνθρωπος που είχε ο ίδιος ξεχωρίσει ως κρίσιμο για τη λειτουργία του αρδευτικού συστήματος -λόγω εμπειρίας και γνώσης του αντικειμένου- τελικά δεν προσλήφθηκε καθόλου. Σύμφωνα με τον ίδιο, αν ο συγκεκριμένος εργαζόμενος βρισκόταν στη θέση, θα μπορούσε να στηρίξει πραγματικά το δίκτυο, ώστε να αποδειχθεί στην πράξη ότι δεν απαιτούνται αυθαίρετα υπεράριθμα άτομα στον κάμπο. Η μη επιλογή του, κατά τον Κώστα Χανδρουλίδη, δεν ήταν μόνο διοικητικό σφάλμα αλλά και πολιτικό πλήγμα στην προσπάθεια σοβαρής διαχείρισης του νερού.
@ Παράλληλα, ο Κώστας Χανδρουλίδης ξεκαθάρισε ότι δεν δέχεται να χρησιμοποιούνται οι υδρονομείς ως προσωπικό γενικής χρήσης για άλλες δουλειές, όπως καθαρισμοί, κοπές χόρτων ή μικροεργασίες στους οικισμούς. Όπως είπε, υπάρχει κανονισμός άρδευσης και τριμελής επιτροπή που οφείλει να δώσει σαφές καθηκοντολόγιο στους εργαζόμενους και να τους επιτηρεί.
@ Υπογράμμισε μάλιστα ότι δεν θα επιτρέψει οι άνθρωποι που θα προσληφθούν για την άρδευση να πιάσουν μισινέζες ή να κάνουν ξένες προς τον ρόλο τους εργασίες, διότι κάτι τέτοιο μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε εργατικά ατυχήματα και να εκθέσει νομικά τον ίδιο τον πρόεδρο.
@ Στο ίδιο σημείο ανέδειξε και τη μεγάλη αδυναμία των κοινοτήτων στο πεδίο της. Όπως είπε, το χωριό του έχει κοιμητήρια, παιδικές χαρές, σχολεία, νηπιαγωγείο, κοινόχρηστους χώρους, νέο οικισμό και εκτεταμένους δρόμους, όμως όλα αυτά δεν μπορούν να συντηρηθούν με έναν μόνο άνθρωπο. Με αυτό το επιχείρημα, υπογράμμισε ότι ο πραγματικός δρόμος δεν είναι να «βαφτίζονται» οι υδρονομείς προσωπικό καθαριότητας, αλλά να γίνουν μόνιμες προσλήψεις μέσω
των ανταποδοτικών υπηρεσιών, ώστε κάθε κοινότητα να μπορεί να λειτουργεί με στοιχειώδη επάρκεια και κανονικότητα.
@ Συνολικά, η εικόνα που αποτυπώθηκε είναι αυτή μιας πολύ φορτισμένης τοπικής σύγκρουσης, όπου η υπόθεση των υδρονομέων λειτούργησε ως καθρέφτης για ένα ευρύτερο πρόβλημα: την αίσθηση ότι οι πρόεδροι των κοινοτήτων καλούνται να διαχειριστούν τεράστιες ανάγκες, αλλά χωρίς πραγματική στήριξη, χωρίς καθαρούς κανόνες και συχνά με παρεμβάσεις που ακυρώνουν την ίδια τη δική τους ευθύνη και γνώση του τόπου τους. Κοινός παρονομαστής ήταν το αίτημα για περισσότερη διαφάνεια, σεβασμό στον θεσμικό ρόλο των προέδρων και μόνιμες λύσεις αντί για πρόχειρες διευθετήσεις της τελευταίας στιγμής.