Δεν τα λέω εγώ τα γράφει ο Γιάννης Εριφυλλίδης για τις χούφτες που πέταξαν μέσα στον δημοτικό κήπο έτσι γιατί κάποιος τις έκανε δώρο και συγκεκριμένα η εταιρεία «Μάρμαρα Κυριακίδη» που όλως τυχαίως ζητά από τον δήμο την Δευτέρα στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβούλιου να εγκρίνουν την περιβαλλοντική μελέτη για τα 233 στρέμματα στην Λημνιά προκειμένου να ψάξουν για μάρμαρο.
@ Να τι γράφει ο Γιάννης Εριφυλλίδης. «Για την καλλιτεχνική αξία του έργου μπορούν να μιλήσουν οι ειδικοί. Ως προς εμάς, τους απλούς δημότες, σε άλλους θα αρέσει, σε άλλους δεν θα αρέσει, είναι θέμα προσωπικού γούστου.
Ωστόσο, ποια διαδικασία ακολουθήθηκε για την τοποθέτησή του; Υπάρχει έγκριση από κάποια επιτροπή αξιολόγησης; Υπάρχει σχετική απόφαση του Τοπικού Συμβουλίου ή του Δημοτικού Συμβουλίου; Αν δεν υπάρχει, δεν αποτελεί η τοποθέτηση του γλυπτού στον δημόσιο χώρο μια ακόμη αυθαιρεσία της Δημοτικής Αρχής; Γιατί δεν αναφέρεται καν το όνομα του καλλιτέχνη και γνωρίζουμε μόνο το όνομα του δωρητή; Αν οποιοσδήποτε αποφασίσει να δωρίσει ένα γλυπτό στον Δήμο, υπάρχει υποχρέωση (αλλά και δικαίωμα) του Δήμου χωρίς την τήρηση των σχετικών διαδικασιών να το τοποθετήσει στον δημόσιο χώρο;
Επίσης, ως έργο έχει ισχυρό συμβολισμό. Συνδέεται όμως με κάτι στην περιοχή; Ή απλά βρήκαμε μιαν άπλα να το πετάξουμε και να χαλάσουμε και το γρασίδι στον Δημοτικό Κήπο; Δεν θα έπρεπε να μας εξηγήσει κάποιος τι συμβολίζει το έργο και γιατί τοποθετήθηκε εκεί που τοποθετήθηκε; Το Praying for Us στην Ομόνοια (μια εκδοχή της Προσευχής του Ντύρερ) είναι σε μια άθλια περιοχή στο κέντρο της Αθήνας και είναι πια τοπόσημο. Αυτό το γλυπτό στην Καβάλα τι μας δείχνει; Ελεήστε τον φτωχό Δήμαρχο;».
@ Όμως σε ένα δήμο που λειτουργεί με την λογική του κουτσαβακισμού με δήμαρχος του «όλα τα σφάζω και όλα τα μαχαιρώνω» δεν περιμένω τίποτε λιγότερο από αυτό που έκανε.
Δύο χούφτες για 233 στρέμματα στην Λημνιά;
