Ενδιαφέρον θα είχε μια έρευνα με το ερώτημα αν οι Καβαλιώτες είναι ευχαριστημένοι από τη σημερινή διοίκηση του δήμου. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία θα δήλωνε πως δεν είναι και ότι θα επιθυμούσε έναν άλλο τρόπο διοίκησης, πιο δημοκρατικό, δίκαιο και αποτελεσματικό. Όμως, χωρίς δημοσκοπικά δεδομένα, όλοι απαντούμε στο ερώτημα αυτό εμπειρικά και από το πόσο τα συμφέροντα τους συμβαδίζουν με αυτά της διοίκησης του δήμου ή όχι. Είναι όμως και εκείνοι που δεν βλέπουν πουθενά την φροντίδα του δήμου απέναντι στους πολίτες.
@ Η δυσαρέσκεια πάντως είναι εμφανής, αρκεί μια βόλτα στην αγορά και λίγη προσοχή σε όσα ακούγονται για το κυκλοφοριακό, την καθαριότητα, το ακριβό νερό, τις εγκαταλελειμμένες γειτονιές και πολλά ακόμη.
@ Επειδή, λοιπόν, κανείς από την αντιπολίτευση δεν μπορεί να προτείνει ολοκληρωμένες λύσεις για όλα τα προβλήματα και επειδή δεν υπάρχουν σφιχτοί δεσμοί με τις συνοικίες και τα χωριά, ο Μουριάδης εκμεταλλεύεται αυτή την αδυναμία των αντιπάλων του και παίζει μόνος του. Όλοι οι επίδοξοι διεκδικητές του δήμου —ή όσοι έχουν εκφράσει την πρόθεση να τον διεκδικήσουν— προσπαθούν να κερδίσουν τους ίδιους και τους ίδιους ψηφοφόρους: αυτούς που κινούνται σε έναν στενό κομματικό, πολιτιστικό και σωματειακό κύκλο. Αδιαφορούν για τη μεγάλη μάζα των ψηφοφόρων στις γειτονιές και στα χωριά, γιατί αυτό απαιτεί τεράστια ενέργεια και χρόνο.
@ Μέχρι σήμερα, εκτός από τον Θόδωρο Μουριάδη, τον δήμο αναμένεται να διεκδικήσουν τρεις που βρίσκονται ήδη στο Δημοτικό Συμβούλιο: Παπαδόπουλος, Χρυσανίδης και Εριφυλλίδης — χωρίς βέβαια να είναι βέβαιο ότι όλοι θα φτάσουν μέχρι το 2028. Εκτός αυτών, υπάρχουν και άλλοι τρεις που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον: οι Δέμπας, Σαρρής και Πολίτης.
@ Το ερώτημα, φυσικά, είναι αν θα φτάσουν μέχρι το τέλος ή αν θα εγκαταλείψουν νωρίς, όταν διαπιστώσουν ότι «δεν περπατάνε» στην κοινωνία της Καβάλας. Μπορεί να τους προτρέπει ένας μικρός κύκλος γνωστών —και πιθανώς ευνοημένων— αλλά εκλογές δεν κερδίζονται έτσι.
@ Σε κάθε γειτονιά, παλιά αλλά και σήμερα, υπήρχε πάντα κάποιος που τα υπόλοιπα παιδιά τον είχαν για τις αγγαρείες και αυτός τις δεχόταν για να παραμένει στην παρέα. Κάπως έτσι λειτουργεί και ο δήμος Καβάλας. Επειδή ο Μουριάδης δεν μπορεί να προβάλει ουσιαστικό έργο, προσπαθεί να πάρει στα χέρια του υποθέσεις που κοστίζουν στον δήμο, αρκεί να ικανοποιήσει όσους πιστεύουν ότι «ο δήμος είναι για όλα». Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η Καλαμίτσα και η Παναγούδα. Και στις δύο περιπτώσεις ο δήμος αναλαμβάνει τη συντήρηση και την προστασία των χώρων, απαλλάσσοντας την ΕΤΑΔ και τον e-ΕΦΚΑ από τις υποχρεώσεις τους ως ιδιοκτήτες. Και στις δύο περιπτώσεις, ο δήμος δεν κέρδισε τίποτα. Στην Καλαμίτσα, μάλιστα, με δήμαρχο τον Μουριάδη, έβγαλε μόνος του τα μάτια του, αποδεχόμενος την ΕΤΑΔ ως ιδιοκτήτη της περιοχής. Στην Παναγούδα, δεν μπορεί ούτε να την εκμεταλλευτεί οικονομικά, αφού αποδέχθηκε τους όρους του e-ΕΦΚΑ να μη λειτουργήσει ούτε καφέ ούτε αναψυκτήριο. Ο δήμος απλώς πληρώνει και απασχολεί εργαζόμενους για τον καθαρισμό και των δύο περιοχών.